เหอๆๆ เมื่อวานบังคับเพื่อนให้ไปเล่นป๋าวินเซนต์ให้ดู จนกระทั่งไปๆมาๆ กระโดลงไปเล่นด้วย ความรู้สึกในการเล่นเป็นครั้งแรกก็คือเพื่อความปลอดภัยทางจิตใจไปโหมดหัดเล่นก่องดีก่า

เมื่อเริ่มเปิดโหมดหัดเล่น โอ้ ทำไมคำสั่งมันเยอะหยั่งงี้ แบบนี้คนอ่านยุ่นไม่รู้เรื่องก็งมเข็มในมหาสมุทรเด่ะ ขนาดอ่านออกยังเวียนหัวเลย โอเค ข้ามการอ่านคู่มือไปหัดเล่นจริงเลย

พอเข้าโหมดจริง นั่นมัน !! O_O ป๋าวินเซนต์สมัยอยู่แก๊งค์ สูท ผมสั้น ท่าทางล่ะอ่อน บอบาง กรี๊ด น่ารัก น่าฮัก น่าจับกดเสียนี่กระไร วี๊ดวิ้ว (เฮ้ย กลับมาอย่าเพิ่งไป) ด่านแรกวิ่งไล่ตามหุ่นแล้วกด O โอ้แม่เจ้าวิ่งตามไปเหอะกดซักกี่ร้อยครั้งก็ไม่ได้สักที จนไปกดปุ่มที่ส่องแสงสีเขียวตรงประตูถึงได้รู้ว่ามันมีข้อเลือกให้ออกเอง พอเลือกไปด่านอื่นก็แต่น แตน แต๊น Congratulations แง่ง ขึ้นมาทำด๊อกไรฟระ เกิดอารมณ์โมโหและเหนื่อยหน่ายโดยไม่รู้สาเหตุ

ด่านที่สองเก็บไอเทมข้ามโลดมิสน ด่านที่สามหัดยิงจริง โอ้ นี่แหละใช่เลย (สรุปแล้วกลายเป็นลากเพื่อนมานั่งดูตัวเองเล่น) พอเริ่มเล่นถึงได้รู้ซึ้งในความไร้พรสวรรค์กะแนวนี้ แต่มันเล่นยากจริงๆ นา แต่ใช้ R1 กดเข้าโหมดแล้วก็ยิงอีกทีนึงก็แปลกดี แต่จะยิงทีต้องกดรัวสองทีรู้สึกยุ่งยากตะหงิดๆ ไอ้เราก็ไม่ถนัดกดรัวซะด้วย (ไม่ถนัดกดปุ่มซักแบบมากกว่านอกจากจิ้มเอา) ไอ้กลมๆ ที่นิ้วโป้งขวาไว้ใช้เลื่อนเป้าเล็งแสนจะยากจะเลื่อนไปซ้ายเป้าดันไปขวา เลื่อนไปขวาเป้าเจือกไปซ้าย(สรุปอยากให้เป้าไปไหนเลื่อนไปทางตรงข้ามเป็นพอ)แถมยังเลื่อนเลยทุกรอบ อนาถแท้ ถ้าจะเข้าโหมดวิ่งก็ต้องกด X ยกเลิก เล่นไปๆ รู้สึกยุ่งยากเต็มทน เลยวิ่งเข้าไปเตะมันเลยดีก่า (เวรกำ ป๋าวินไม่ใช่มือปืนซะและ) ถือปืนพกวิ่งเข้าไปยิงซะงั้น เลยโดนคนข้างๆ ประนามว่าไม่เคยเจอมือปืนบ้าดีเดือดวิ่งเข้าไปหาศัตรูงี้มาก่อน เรื่องของตรูเฟ้ย เกมแบบนี้ช่างใช้พลังงานเยอะเหลือเกิน งานนี้เปลี่ยนตัว ทัช !? ต่อไปเป็นฝีมือเพื่อน

ขี้โกงๆๆๆๆ ฟ้าช่างใจร้าย ทำไมมอบความสามารถแตกต่างกันถึงขนาดนี้ เพื่อนเรามันยิงแม่น เลื่อนไม่เลย วิ่งคล่อง ต่อเนื่องได้ ไร้สะดุด เฮ้ย หยั่งงี้ฉันที่เล่นก่อนก็กลายเป็นไอ้งี่เง่าอ่ะเด่ะ หนอย มาแข่งเล่นเกมจีบหนุ่มกันเลยดีก่า (แล้วจะแข่งยังไง)

ประสบการณ์ครั้งแรกในการเล่นเกมยิงของเราก็เป็นเช่นนี้แล แต่มันบังอาจจุดไฟให้เราแล้ว อย่าหวังเลยว่าฉันจะเป็นคนเดิมตลอดไป 5555555 งั้นก่อนอื่นต้องไปหัดเล่นประเดิมกะ อีหนูโซระคีย์เบลด ซะก่อนดีกว่า ซื้อมาตั้งนานยังมิได้เปิดเล่นเลยสักครั้ง (น่าสงสาร)

ไปๆมาๆ ก็เกิดนึกถึงสุกิโชอีกและ ไม่เลิกสักทีเรา เมื่อวานไปสมัครงานบริษัทแห่งหนึ่งในประเทศไทย ขณะที่เค้าให้ทดสอบงานอยู่นั่นเอง คนในแผนกที่เราจะสมัครเข้าไปก็เดินมาแล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่แฟ้มซึ่งเราใส่นิยายดอกไม้ขาวไว้ในนั้นเพื่ออ่านแก้เบื่อ ทันใดนั้นปากของเธอก็เอ่ยคำพูดที่ไม่น่าเชื่อออกมา อุ๊ย สุกิโช เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆ หูผึ่งราวหูช้างขึ้นทันที เงยหน้าพรึ่บ

"พี่รู้จักด้วยเหรอคะ"

"พี่เล่นเกมครบสี่แผ่นแล้ว"

"แล้วนอกจากสุกิโชพี่เล่นอะไรอีกปล่าวคะ"

"ก็คาเฟ่น่ะ"

อารมณ์ในตอนนั้นก็คือโอ้ เพื่อนเอย ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอ ทั้งสองคนจับมือตาต่อตามาประสาน (เลิกๆ) เหลือเชื่อ มีคนเล่นสุกิโชเหมือนเราอยู่ในที่แบบนี้ด้วย นึกว่าถ้าเข้ามาทำงานแล้วเราจะเหงาปากซะอีก เย้ (ไม่นึกมั่งเรอะว่าเขาจะไม่รับ โอเค ตกก็สมัครใหม่ดิ) ความอยากเข้าบริษัทเลยพุ่งกระฉูดหลังจากที่มีอยู่ เอิ๊ก ทุกคนช่วยอวยพรให้เราได้เข้าทำงานที่นั่นด้วยเน้อ ขอบใจหลายๆ

เอ วันต่อไปเล่าเรื่องนิยายที่เพิ่งอ่านดีมั้ยหว่า