2008/Jan/09

สวัสดีค่า แหะๆ อ่านคอมเมนท์ของคุณ ohohoh แล้วก็เออแฮะ จริงด้วย มันขยายตรงไหนก็ได้ แต่สำหรับหนูคิดว่าขยายมังกรนะคะ เพราะราชามังกรเรื่องนี้อ่อนโยนมากๆ จนน่าเศร้ากันทุกคนเลยนี่นา

ช่วงนี้เรียกว่าเป็นช่วงเผยแพร่เรื่องนี้ก็ว่าได้ พูดถึงระดับความหวานเน่าแล้วล่ะก็ คิดว่าเน่าสนิทเลยนะคะ แต่เพราะมันไม่ได้มีแต่ความเน่านี่นาเลยชอบ แนวคิดและเรื่องราวต่างๆ ในเรื่องนี้มันโดนใจเรามาก เศร้า ซึ้ง ตลกและแง่คิดต่างๆ ที่รู้สึกจากใจจริงว่าคงบรรยายออกมาได้ไม่หมดหรอก สำหรับคนสนดราม่านี่สนับสนุนสุดขีดค่า

แล้วทีนี้ตอนอ่านเล่มห้า ก็เปิดภาพดูก่อนว่ามีฉากสวีทของอูลกะอาคบ้างรึเปล่า (โห หล่อน) ก็ไปบังเอิญเจอหน้านี้พอดี

เป็นจดหมายของราชาแห่งแสง คาไรล์ที่เป็นคู่สาบานของราชามังกรสายฟ้าอัลฟาร์ด ซึ่งมาที่โลกมนุษย์เป็นคนที่สองค่ะ ความจริงแล้วนะ ราชามังกรที่มาโลกมนุษย์ทุกคน จริงๆ แล้วเครื่องสังเวยเพื่อรักษาสมดุลของทั้งสองโลกค่ะ สัตว์มายาที่มาโลกมนุษย์นานจะเกิดอาการคลุ้มคลั่ง ราชามังกรก็ไม่ได้อยู่ในข้อยกเว้นเหมือนกัน แล้วคนที่ฆ่าราชามังกรที่คลุ้มคลั่งได้ ก็มีแต่หอกแห่งคำปฏิญาณซึ่งมีแต่คู่สาบานเท่านั้นที่ใช้ได้

เมื่อราชามังกรตาย จิตหยินที่ออกมาจากตัวราชามังกรก็จะทำให้สมดุลของทั้งสองโลกกลับมาปลอดภัย สรุปคู่สาบานสองคนที่ผ่านมาต้องเป็นคนฆ่ามังกรที่ตัวเองรักด้วยมือของตนเองกันทั้งนั้น ถือเป็นโศกนาฏกรรมที่คู่ของอูลกับอาครอดมาได้หวุดหวิด

แล้วทีนี้ตอนเกือบจบก็มีนี่ จดหมายของคาไรล์ถึงคู่สาบานรุ่นหลังๆ ที่อ่านแล้ว แบบว่า โอย อาจารย์สึโมริเขียนได้ดีมากๆ เลยค่ะ พอคิดตามเนื้อความในจดหมายแล้วมัน ความรู้สึกของคาไรล์นี่มันทรมานใจคนอ่านมากๆ

______________________________________________________________________________

              ......ข้าไร้ความสุขไปเสียแล้วเพราะการสูญเสียอัลฟาร์ด ข้านึกถึงการไร้ความสุขที่เหนือกว่าการตายของเขาไม่ออกเลย ร่ำร้องด้วยความเศร้าโศก ทรมาน จนสุดท้ายก็แค้นเขาที่ตายไปโดยทิ้งข้าเอาไว้  รู้สึกแม้กระทั่งความเกลียดชัง

               แต่ทว่า เมื่อนึกถึงชีวิตในช่วงที่ยังไม่ได้พบกับเขา ข้าก็รู้สึกหม่นหมองกับการไร้ความสุขนั้น เมื่อเทียบระหว่างตนเองซึ่งใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขสบาย ไม่มีเรื่องเศร้าโศกสักอย่างเดียวไปตลอดชีวิตเช่นนั้น กับตนเองในตอนนี้ หากถูกถามว่าอย่างไหนไร้ความสุขมากกว่ากัน ข้าคงจะตอบว่าชีวิตอีกแบบนั้นมากกว่า

              ข้าไม่สามารถคิดได้ว่า การพบกับอัลฟาร์ดเป็นต้นเหตุของการไร้ความสุขของข้า วันเวลาทุกวันที่อยู่ร่วมกับเขา สิ่งนั้นต่างหากที่เป็นความสุขหาใดเทียมสำหรับข้า

              ถ้าพระเจ้าจะให้โอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่กับข้า ข้าก็คงจะเลือกชีวิตแบบเดียวกันนี้โดยไม่ลังเล แม้จะได้รับโอกาสสักกี่สิบครั้ง ผลลัพธ์ก็จะมีเพียงหนึ่งเดียวข้าจะพบกับมังกรเท่ากับจำนวนครั้งของชีวิตนั้น และสูญเสียมังกรเท่ากับจำนวนครั้งของชีวิตนั้น และชีวิตทั้งหมดนั้นก็จะกลายเป็นผลลัพธ์ที่ไร้ความสุขนี่ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ข้าก็อยากจะพบกับอัลฟาร์ด ข้าหวาดกลัวความสุขที่จะไม่ได้พบกับเขายิ่งกว่าสิ่งใด

             ข้ารักอัลฟาร์ด เขาคือความหมายที่ข้าเกิดมา คือความยินดีในการมีชีวิตอยู่ ในเวลานี้ที่ได้สูญเสียเขาไปแล้ว ข้าคิดแบบนั้นจากใจจริงๆ

             ข้าจะไม่กลัวความเศร้าโศกอีกแล้วเพราะเข้าใจแล้วว่าความเศร้านี้ ก็เป็นส่วนหนึ่งของจิตใจของข้าที่รักเขา ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกับเขาได้อีกแล้ว แต่วันเวลาแห่งความสุขก็ไม่ได้หายไปด้วย  ใช่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ในตัวของข้า นี่คือชีวิตของข้า ตัวตนที่เป็นตัวข้า ตราบใดที่ข้ายังมีตัวตนอยู่ เขาก็จะอยู่ในตัวของข้า

            ยังไงก็ขอให้ท่าน ให้ความสำคัญต่อมังกรของท่านและตัวท่านด้วย เพราะต่างฝ่ายต่างก็เป็นชีวิตที่มีค่าเทียบเท่าชีวิตของตนเอง 

           ขออวยพรให้แก่ความสุขของท่านจากใจ

จาก มนุษย์ที่รักมังกรเช่นเดียวกับท่าน

________________________________________________________________________________________________________

แหะๆ ถ้าเกิดมีตรงไหนแปลผิด หรือไม่ดีก็ช่วยทำใจหน่อยนะค้า ตอนนี้สกิลของข้าน้อยมีเท่านี้อ่ะค่า แต่เรื่องแปลผิดนี่ถ้าช่วยบอกจะเป็นพระคุณอย่างสูง ตอนอ่านเสร็จมีทิชชู่อยู่ข้างตัวกี่ก้อนหว่า ? เอาเป็นว่ามันโดนมากๆ เลยค่ะ อ. สึโมริเก่งจริงๆ !! ส่วนเรื่องที่คิดได้จากจดหมายนี่ก็คิดว่าต่างคนก็คงต่างคิดกันไปคนละแบบ ส่วนตัวเราเองพูดได้ว่าอธิบายไม่ถูกค่ะ เพราะหลายอารมณ์มาก (บอกไปตามตรงดีกว่ามั้ยว่าขี้เกียจพิมพ์)<----ไม่ใช่แล้ว !!

ฮะๆ เพราะซึ้งจัดก็เลยเอามาลงนี่ล่ะค่า ตอนนี้ต้องกลับไปทำงานต่อล่ะ โฮๆๆๆๆๆ

Comment

Comment:

Tweet


ยังไม่ได้อ่านฉบับนิยายซะที(เป็นโปรเจคจะซื้อมาอ่านๆหลายหน แต่ล่มเพราะฮาเร็มอื่นๆ อะแหะ=w=")

อ่านแปลจดหมายแล้วแอบซึ้งตามไปเรียบร้อย ถ้าได้อ่านทั้งเล่มคงร้องไห้ตามไปอีกคนล่ะจ้ะ

ว่าไปแล้วก็แอบอิจฉาเจ้าคู่นี้นะเนี่ย ต่างฝ่ายต่างได้พบกับคนแห่งชะตากรรมของตัวเอง ได้อยู่ร่วมกัน ได้มีความทรงจำร่วมกัน

ปล.ตอนอ่านมังกะเรื่องนี้ ต้องคอยหากาแฟดำมาแกล้มความหวาน โหะๆ
#1 by -shinya- At 2008-01-09 21:52,